Poznańska Fara, a dokładnie Bazylika kolegiacka Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa w Poznaniu jest jednym z najcenniejszych zabytków baroku w Polsce. Budowa należącej do jezuitów świątyni, rozpoczęła się w 1651 r. i trwała ponad 50 lat. Budowla wprost przytłacza zdobieniami, rozmachem i przestrzenią. Długość świątyni wynosi 55 m, szerokość – 34 m, wysokość głównej nawy – 27 m, wysokość głównej nawy w kopule – 28,5 m, wysokość chóru – 8 m, a powierzchnia kościoła wynosi 1970 m2.
Słynie z XIX-wiecznych organów, które są jednym z najcenniejszych elementów wyposażenia wnętrza. Wykonane zostały w 1876 roku przez jednego z najlepszych organmistrzów tamtych czasów. Kosztowały prawie 24 000 marek, z czego połowę podarowała anonimowa poznanianka.
Złożone są z ponad 2,5 tysiąca piszczałek, wśród których najdłuższe mają ponad 6 m długości. Na zewnątrz budynku widać bogato zdobioną różową fasadę z podwójnymi białymi pilastrami, które ograniczają z obu boków dwie niskie, nie wystające ponad korpus kościoła wieże, zwieńczone miedzianymi hełmami, między którymi znajduje się szczyt o charakterystycznych dla okresu baroku bocznych spływach.
Fasada i wieże dzielone są na kondygnacje przez gzymsy. Nad bogatym barokowym portalem znajduje się wnęka z figurą św. Ignacego Loyoli - założyciela zakonu, trzymającego w ręce gorejące serce, zaś u jego stóp orła. Pod nim medalion z Łacińską inskrypcją: Domus Domini porta coeli . Po obu bokach mniejsze wnęki z wyobrażeniami św. Wojciecha i św. Stanisława Kostki po lewej oraz św. Stanisława biskupa. Powyżej znajdują się jeszcze dwie figury świętych: św. Franciszka Borgiasza i św. Franciszka Ksawerego.
Wchodząc do świątyni rzuca się w oczy ołtarz główny św. Stanisława Biskupa i św. Stanisława Kostki zaprojektowany został przez Pompeo Ferrariego. Jego wysokość wynosi 17 m, szerokość 10 m. W centrum umieszczono obraz Szymona Czechowicza z 1756 roku ukazujący św. Stanisława Biskupa wskrzeszającego Piotrowina. Całość ołtarza wieńczą alegorie Wiary, niewiasta z krzyżem, niewiasta z kotwicą oraz alegoria wniebowzięcia św. Stanisława Kostki.
Olbrzymie kolumny, które oddają wielkość fary wydają się być zrobione z marmuru, jednak są one jedynie imitacją marmuru, które dzięki swojemu połączeniu z transeptem tworzą jedną, wielką halę.
Sklepienie głównej nawy wypełniają malowidła Karola Dankwarta z XVIII wieku. W dużej części opisują one życie patrona kościoła – św. Stanisława Biskupa. Znajdujemy wśród nich kolejno zobrazowane losy świętego aż do jego męczeńskiej śmierci i powitania w niebie. Ten właśnie moment ukazany jest w centralnym punkcie sklepienia – w skrzyżowaniu nawy głównej i poprzecznej.
Znajduje się tu pseudokopuła o głębokości 1,5 m wypełniona malowidłem Stanisława Wróblewskiego z 1949 roku. Jej wnętrze wraz z namalowaną latarnią uzyskane jest środkami malarskimi dającymi złudzenie półkolistej czaszy. Ściany nawy głównej wypełniono malowidłami o tematyce biblijnej - autorstwa Karola Dankwarta.
Pod całą długością świątyni ciągną się podziemia, gdzie w XX w. składowano wino, gdyż panował w nich odpowiedni mikroklimat. W trakcie prac badawczych w latach dziewięćdziesiątych XX w. odkryto w nich m.in. fragment muru wewnętrznego średniowiecznych fortyfikacji miejskich. W każdą sobotę o godzinie 12:15, w Farze Poznańskiej odbywają się “Koncerty Farne”, podczas których można usłyszeć zachwycający dźwięk organów.
